یک ماه هم گذشت

خالی و سرد٬ بدون خبری٬ بدون شادی

فقط به انتظار

شش حرف و چهار نقطه!

کلمه کوتاهیه. اما معنی اون رو شاید سالها طول بکشه تا بفهمی.

تو این کلمه شش حرفی

ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شیر می خواد!

تنهائی٬ چشم براه بودن٬ غم٬ غصه٬نا امیدی٬ افسردگی٬ پشیمونی٬

 بی خبری٬ دلواپسی

برای هر کدوم از این کلمات چند حرفی که خیلی راحت به زبون میاد.

 و خیلی راحت نوشته می شن٬

باید زجر و سختی رو تحمل کرد تا درست درک شون کرد.

خداوندا

خود را تقدیم تو می دارم

با من کن و از من ساز آنچه خود اراده می کنی

از اسارت نفس رهایم کن تا انجام اراده ات را بهتر توانم

مشکلاتم را بگیر تا پیروزی بر آنها شاهدی باشد

برای کسانی که با قدرت تو عشق تو و راه تو یاریشان خواهم کرد

باشد که همیشه بر اراده ات گردن نهم

{-*آمین*-}

********************

خداوندا

من اکنون آماده ام که تمام خوب و بد وجودم را به تو بسپارم

وتمنا دارم یک یک نقص های درونم را که سد راه خدمت به تو

و همنوعان من است برطرف کنی

وقدرتی عطا فرما

تا از این پس به خدمت تو کمربندم

{-*آمین*-}

بعد تو پنجره ها رو به کسی باز نشد

                            هیچ کس با من دلسوخته دمساز نشد

بی تو یک عمر نوشتیم نقطه سر خط

                            نقطه های سر خط بعد تو آغاز نشد

بغضها بعد تو در حنجره هامان یخ بست

                          ذره ای زمزمه از سوز تو آواز نشد

گر چه پروانه صفت دور تو گشتیم ولی

                         پر زدن دور سر شمع که پرواز نشد

سبزه ها را گره با عشق ورود تو زدیم

                        این گره غیر تو با دست کسی باز نشد

*****

چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بودن...

*****

هیچ کس راز دل خسته ام را ندانست . هیچ کس از پشت پنجره سکوت ، چشم های اشکبارم را ندید و بر دل تسکین نداد . چه لحظه ها که در حالت غریب تنهایی جز سکوت هیچ نبود و من بودم و دل بودو خدای دل.
از خودم می پرسم: چرا دنیای دلم این قدر با حادثه ها بیگانه است ؟چرا هیچ صدایی را از عمق فاصله ها نمی شنوم ؟ از خودم می پرسم چرا چشم ها این قدر دروغگو شده اند ؟ چرا حرف ها پشت چشم ها پنهان شده اند ؟ چرا دیگر هیچ پرنده ای عشق پرواز را در دل زنده نمی کند ؟ چرا بال های آرزو ها شکست ؟ چرا نگاه پنجره تا به ابد به کوچه بن بست دوخته شد ؟ چرا تپش احساس رنج دوران شد ؟ چرا قلب عاشق هر زمان رنج دیدن شد و چرا خدای دلم صدایم را نشنید و چرا رهایم نساخت از بیزاری ثانیه ها.
و من مسافری غریب در شهری غریب باز هم این گونه زمزمه می کنم :
دل اگر مرد ، نگاه اگر افسرد ، خدای اگر رها کرد ، دنیا اگر بیداد کرد ،اگر حادثه ها یکی شد ، اگر نبض زمین دروغ شد ، و اگر هنوز چشم ها منتظرند...

 پس چرا خدایم صدایم نشنید؟

يادمان باشد فردا حتما ناز گل را بکشيم...

 حق به شب بو بدهيم...

 و نخنديم ديگر به ترکهاي دل هر گلدان...!!

 و به انگشت نخي خواهيم بست تا فراموش

 نگردد فردا...!

 زندگي شيرين است!

 زندگي بايد کرد...

 و بدانم که شبي خواهم رفت .... !!!

و شبي هست که نباشد پس از آن فردايي

 
نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد..

 دیگه با چی کسی رو دلخوش کرد .

یادته گفتی بهم اومدی سراغ من/ نرم و اهسته بیا

 که مبادا ترکی برداره/ چینی نازک تنهایی تو

 رسیدن به نگاهیست که از حادثه ی عشق تر است.

اين روزها که نيستي چرا پنهان کنم دلم براي کسي تنگ شده است. عقربه ساعت، فاصله، اشک و انتظار واژه‌هايي هستند که روزي هزار بار در ذهنم تکرار مي شوند.
هر چند که اشک چيزي است که بيش از همه با آن سرو کار دارم اما دوري تو مصيبت کمي نيست که بتوان حق آن را با اين سوگواريهاي اندک ادا کرد. ديگر نه جلوي چشمانم تصوير روشني از تو دارم، نه صدايي از تو در سيم تلفن هست. کاش خبري يا نامه‌اي از تو داشتم که اينطور خود گم کرده به دنبال دست آويزي براي آرامش نباشم.
اين روزها که نيستي خانه بوي نم غربت مي‌دهد. حتي نسيم با پنجره قهر است که بخواهد خبري از تو بياورد. اما برايت بگويم چقدر دلشوره‌هاي عاشقي قشنگ است. ترس از اينکه براي کسي تمام شوي، ترس از اينکه کسي فراموشت کند. دوراهي دلهره‌اي که براي کسي باشي يا نباشي.
اشکهايم را يکي يکي از چشمانم در خلوت برمي‌دارم و زيرفرش يا لاي کتاب مي‌گذارم که کسي از وجود آنها باخبر نشود. نمي‌خواهم دلتنگيهايم براي کسي فاش شود.
اين روزها که نيستي دلم عجيب براي کسي تنگ شده است....

سمت و سوی زندگیت را باید عوض کنی ،

از فکر به احساس ،

از منطق به عشق

و از قیاس به نغمه ای دلکش و عاشقانه.

این کاری ممکن است ، شدنی است.

 زیرا نغمه و آواز و ترانه به دل های ما نزدیک ترند ، تا فکر .

رابطه نغمه و دل ، رابطه ای طبیعی است .

رابطه  شور عاشقانه و دل ، رابطه ای طبیعی است .

بدیهی ست عشق برای دل ، طبیعی تر از منطق است .

منطق را می آموزند ، اما عشق آمدنی است نه آموختنی.

عاشقی نه به کسب است و نه به اختیار .

عشق ، سرشت و سرنوشت ماست .

منطق، اختراع اجتماع است ،

عشق، موهبتی الهی ست.

این موهبت ، رسیده از میراث فطرت ماست.

در راه عشق ، وسوسه اهرمن بسیار است اما تو، گوش به پیغام سروش غیبی کن.

هواخواه خدمت باش .

آشنای عشق ، اهل رحمت است .

عشق والاست، هیچ چیز هم سنگ عشق نیست.

اگر عشقت را با دیگران قسمت نکنی ، میمیرد .

هنگامی که عشق میمیرد ، جنازه اش متعفن میشود. جنازه متعفن عشق ، نفرت است.

اگر عشق را بیش تر و بیش تر با دیگران قسمت کنی، انرژی عشق بیش تری

 از فراسو می جوشد و به سوی تو جریان میابد.

 زیرا ما به فراسو متصلیم و فراسو زمانی انرژی عشق را به سوی ما جاری می سازد

 که ما آن را به سوی هستی جاری ساخته باشیم.

سهیم کردن دیگران در داشته های خود، چرخه ای را به وجود می آورد:

 تو داشته ها را در هستی جاری می سازی و فراسو نیز نعمت ها را

به سوی تو روان می سازد.

بنابراین دیگران را در آنچه که داری سهیم کن .

 عشق را نباید مخفی کرد،

عشق را باید جار زد .

 عشق را باید به خورشید ، ماه ، ستاره ، باران و باد گفت .

عشق را باید به آواز خواند و آن را جشن گرفت.

تنها در این صورت است که عشق شکوفا می شود و رایحه خود را در همه جا می پراکند.

هر چه بیش تر عشقت را ابراز کنی ، ناپدید تر میشوی.

عشق حقیقت است، نور است

و هنگامی که عشق را به خانه می آوری، تمامی سایه ها و اشباح، رنگ می بازند.

هر تلاشی برای نابود ساختن سایه ها و اشباح بیهوده است .

هر تلاشی برای سرکوبی نفس بیهوده است . عشق را بروز بده!

هرکاری میکنی باید حاکی از عشق تو باشد .

هر کلمه ای که بر زبان جاری می سازی باید سرشار از عشق باشد .

هر کاری میکنی باید بر یک چیز و تنها بر یک چیز تاکید کند: عشق ، عشق، عشق.

آن گاه روزی فرا خواهد رسید که دیگر از تو در تو نشانی نمانده است ،

 تو نیستی و به جای تو خدا نشسته است.

عشق راه است .

جایی در میانه راه ، تو و خدا با هم ملاقات میکنید .

فقط در راه عشق است که تو به سوی خدا میروی و خدا نیز به سوی تو می آید!!!

واقعا" متاسفم که نمیتونم زود به زود بیام.

این روزا هم خیلی حالم بد و هم سرم هم خیلی شلوغه.

فقط اینو بدونید داره همه چیز تموم میشه.

اونی که این وبلاگ و براش درست کردم داره میره برای همیشه.

واسه همین  دارم روزای خیلی بدی رو پشت سر میزارم.

اين دو تا مطلب رو از دست نديد خيلي قشنگ هستن مطمئنم خوشتون مياد.

این که مدام به سینه ات می کوبد قلب نیست.ماهی کوچکیست که دارد نهنگ می شود.

ماهی کوچکی که طعم تنگ آزارش می دهد وبوی دریا هوائی اش کرده است.

قلب ها همه نهنگانند در اشتیاق اقیانوس.اما کیست که باور کند در سینه اش نهنگی می تپد؟!

آدم ها ماهی ها را در تنگ دوست دارند و قلب ها را در سینه.

اما ماهی وقتی در دریا شناور شد ماهی است و قلب وقتی در خدا غوطه خورد قلب است.

هیچکس نمی تواند نهنگی را در تنگ نگه دارد.

تو چطور می خواهی قلبت را در سینه نگه داری؟

و چه دردناک است وقتی نهنگی مچاله می شود و دریا مختصر می شود

 و وقتی قلب خلاصه می شود وآدم قانع.

این ماهی کوچک اما بزرگ خواهد شد واین تنگ تنگ خواهد شد و این آب ته خواهد کشید.

تو اما کاش قدری دریا می نوشیدی و کاش نقبی می زدی از تنگ سینه به اقیانوس.

کاش راه آبي به نامنتها مي كشيدي وكاش اين قطره را به بي نهايت گره مي زدي.كاش...

بگذريم....

دريا و اقيانوس به كنار نامنتها و بي نهايت پيشكش.

كاش لااقل آب اين تنگ را گاهي عوض مي كردي.اين آب مانده است و بو گرفته است.

و تو مي داني آب هم كه بماند مي گندد.آب هم كه بماند لجن مي بندد.

و حيف از اين ماهي كه در گل و لاي بلولد و حيف از اين قلب كه در غلط بغلتد!!!

گفتند:چهل شب حياط خانه ات را آب و جارو كن.شب چهلمين خضر(ع)خواهد آمد.

چهل سال خانه ام را رفتم و روبيدم و خضر(ع)نيامد.

زيرا فراموش كرده بودم حياط خلوت دلم را جارو كنم.

                                          *****

گفتند:چله نشيني كن.چهل شب خودت باش و خدا و خلوت.

شب چهلمين بر بام آسمان خواهي رفت.و من چهل سال از چله ي بزرگ زمستان

تا چله ي كوچك تابستان را به چله نشستم.اما هرگز بلندي را بوي نبردم.

زيرااز ياد برده بودمكه خودم را به چهلستون دنيا زنجيركرده ام.

                                         *****

گفتند:دلت پرنيان بهشتي است.خدا عشق را درآن پيچيده است.پرنيان دلت را واكن

تا بوي بهشت در زمين پراكنده شود.

چنين كردم بوي نفرت عالم را گرفت.و تازه دانستم بي آنكه باخبر باشم شيطان از دلم

چهل تكه اي براي خودش دوخته است.

به اينجا كه مي رسم نا اميد مي شوم .

آنقدر كه مي خواهم همه ي سرازيري جهنم را يكريز بدوم.

اما فرشته اي دستم را مي گيرد .و مي گويد:هنوز فرصت هست به آسمان نگاه كن.

خدا چلچراغي از آسمان آويخته است كه هر چراغش دلي است.دلت را روشن كن.

تا چلچراغ خدا را بيفروزي.فرشته شمعي به من مي دهد و مي رود.

                                                 *****

راستي امشب به آسمان نگاه كن ببين چقدر دل در چلچراغ خدا روشن است.

خدا گفت: عزیز عاشق، فکر نمی کنی سفرت دارد دیر می شود؟ چمدانت زیادی سنگین است. با این همه سال و قرن و این همه ماه و هفته چه می خواهی بکنی؟...

 عاشقي می خواست به سفر برود. روزها و ماه ها و سال ها بود که چمدان می بست. هی هفته ها را تا می کرد و توی چمدان می گذاشت. هی ماه ها را مرتب می کرد و روی هم می چید و هی سال ها را جمع می کرد و به چمدانش اضافه می کرد.

او هر روز توی جیب های چمدانش شنبه و یکشنبه می ریخت و چه قرن هایی را که ته ته چمدانش جا داده بود.

و سال ها بود که خدا تماشایش می کرد و لبخند می زد و چیزی نمی گفت. اما سرانجام روزی خدا به او گفت: عزیز عاشق، فکر نمی کنی سفرت دارد دیر می شود؟ چمدانت زیادی سنگین است. با این همه سال و قرن و این همه ماه و هفته چه می خواهی بکنی؟

عاشق گفت : خدایا! عشق، سفری دور و دراز است. من به همه این ماه ها و هفته ها احتیاج دارم. به همه این سال ها و قرن ها، زیرا هر قدر که عاشقی کنم، باز هم کم است.

خدا گفت : اما عاشقی، سبکی است. عاشقی، سفر ثانیه است. نه درنگ قرن ها و سال ها. بلند شو و برو و هیچ چیز با خودت نبر، جز همین ثانیه که من به تو می دهم.

عاشق گفت : چیزی با خود نمی برم، باشد. نه قرنی و نه سالی و نه ماه و هفته ای را.

اما خدایا ! هر عاشقی به کسی محتاج است. به کسی که همراهی اش کند. به کسی که پا به پایش بیاید. به کسی که اسمش معشوق است.

خدا گفت : نه ؛ نه کسی و نه چیزی. "هیچ چیز" توشه توست و "هیچ کس" معشوق تو، در سفری که که نامش عشق است.

و آنگاه خدا چمدان سنگین عاشق را از او گرفت و راهی اش کرد.
عاشق راه افتاد و سبک بود و هیچ چیز نداشت. جز چند ثانیه که خدا به او داده بود.

عاشق راه افتاد و تنها بود و هیچ کس را نداشت. جز خدا که همیشه با او بود.

امیدوارم خوبه خوب باشید.

اومدم موقتی خداحافظی کنم.

آخه شنبه دارم میرم پادگان و تا ۲ماه دیگه نیستم.

شرمنده دیگه

راستی اینم بگم که دیروز تولدم بود بخاطر مشکلات نتونستم بیام به آپم.

پس خداحافظ تا ۲ماه دیگه

یا حق

دو روز مانده به پايان جهان ، تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است . تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود . پريشان شد و آشفته و عصباني ، نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد .
داد زد و بد و بيراه گفت ، خدا سكوت كرد . آسمان و زمين را به هم ريخت ، خدا سكوت كرد . جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت ، خدا سكوت كرد . به پر و پاي فرشته و انسان پيچيد ، خدا سكوت كرد . كفر گفت و سجاده دور انداخت ، خدا سكوت كرد .دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد . خدا سكوتش را شكست و گفت : «عزيزم اما يك روز ديگر هم رفت . تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست­دادي،تنها يك روز ديگر باقي­است. بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن . »

لا به لاي هق هقش گفت: « اما با يك روز ! با يك روز  چه كار مي توان كرد !؟ »

خدا گفت : « آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند ، گويي كه هزار سال زيسته است و آنكه امروزش را در   نمي يابد ، هزار سال هم به كارش نمي آيد .» و آنگاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت : « حالا برو و زندگي كن .»

او مات و مبهوت، به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي درخشيد . اما مي ترسيد حركت كند ، مي ترسيد راه برود، مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد . قدري ايستاد... بعد با خودش گفت :وقتي قردايي ندارم ، نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد . بگذار اين يك مشت زندگي را مصرف كنم .

آن وقت شروع به دويدن كرد زندگي را به سر و رويش پاشيد ، زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد و چنان به وجد آمد كه ديد مي تواند تا ته دنيا بدود ، مي تواند بال بزند ، مي تواند پا روي خورشيد بگذارد ،       مي تواند...

او در آن يك روز آسمانخراشي بنا نكرد ، زميني را مالك نشد ، مقامي را به دست نياورد اما ... اما در همان يك روز دست بر پوست درخت كشيد . روي چمن خوابيد .     كفش دوزكي را تماشا كرد .

سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي كه     نمي شناختندش سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد .

او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد ، لذت برد و سرشار شد و بخشيد ، عاشق شد و عبور كرد و تمام شد .

او همان يك روز زندگي كرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند : « امروز او در گذشت ، كسي كه هزار سال زيسته بود ! »

هر قاصدكي يك پيامبر است
ساکت و ساده و سبک بود.قاصدکی که داشت می رفت.
فرشته ای به او رسید و چیزی گفت.
قاصدک بی تاب شد و هزار بار چرخید و چرخید و چرخید.
قاصدک رو به فرشته کرد و گفت:
اما شانه های من ضعیف است. زیر بار این خبر میشکند.      من نازک تر از آنم که پیامی این چنین بزرگ را با خود ببرم.
فرشته گفت:
درست است، آن چه تو باید به دوش بکشی ناممکن است و سنگین؛
حتی برای کوه.
اما تو می توانی، زیرا قرار است بی قرار باشی.
فرشته گفت:فراموش نکن. نام تو قاصدک است و هر قاصدکی یک پیامبر.
آن وقت فرشته خبر را به قاصدک داد و رفت و قاصدک ماند و خبری دشوار که بوی ازل و ابد می داد.
حالا هزاران سال است که قاصدک می رود، می چرخد و می رود ، می رود و همه می دانند که او با خود خبری دارد.
دیروز قاصدکی به حوالی پنجره ات آمده بود.خبری آورده بود و تو یادت رفته بود که هر قاصدکی یک پیامبر است.پنجره بسته بود و تو نشنیدی و او رد شد.
اما اگر باز هم قاصدکی دیدی، دیگر نگذار که بی خبر بگذارد و برود. از او بپرس چه بود آن خبری که روزی فرشته ای به او گفت و او این همه بی قرار شد...

از خدا یک کمی وقت خواست
وای ای داد بیداد
دیدی آخر خدا مهلتش داد

*
آمد و توی قلبت قدم زد
هر کجا پا گذاشت
تکه ای از جهنم رقم زد

*
او قسم خورد و گفت
آبروی تو را می برد
توی بازار دنیا
مفت قلب تو را می خرد

*
آمد دور روح تو پیچید
بعد با قیچی تیز نامریی اش
پیش از آنکه بفهمی
بالهای تو را چید

*
آمد و با خودش
کیسه ای سنگ داشت
توی یک چشم بر هم زدن
جای قلبت
قلوه سنگی گذاشت
قلوه سنگی به اسم غرور
بعد از آن ریخت پرهای نور
وشدی کم کم از آسمان دور دور

*
برد شیطان دلت را کجا، کو؟
قلب تو آن کلید خدا ، کو؟

*
ای عزیز خداوند
پیش از آنکه درآسمان را ببندند
پیش از آنکه بمانی
توی این راههای به این دور و دیری
کاش برخیزی و با دلیری
قلب خود را از او پس بگیری.

دستمال كاغذي به اشك گفت:
قطره قطره‌ات طلاست
يك كم از طلاي خود حراج مي‌كني؟
عاشقم
با من ازدواج مي‌كني؟
اشك گفت:
ازدواج اشك و دستمالِ كاغذي!
تو چقدر ساده‌اي
خوش خيال كاغذي!
توي ازدواج ما
تو مچاله مي‌شوي
چرك مي‌شوي و تكه‌اي زباله مي‌شوي
پس برو و بي‌خيال باش
عاشقي كجاست!
تو فقط
دستمال باش!
دستمال كاغذي، دلش شكست
گوشه‌اي كنار جعبه‌اش نشست
گريه كرد و گريه كرد و گريه كرد
در تن سفيد و نازكش دويد
خونِ درد
آخرش، دستمال كاغذي مچاله شد
مثل تكه‌اي زباله شد
او ولي شبيه ديگران نشد
چرك و زشت مثل اين و آن نشد
رفت اگرچه توي سطل آشغال
پاك بود و عاشق و زلال
او
با تمام دستمال‌هاي كاغذي
فرق داشت
چون كه در ميان قلب خود
دانه‌هاي اشك كاشت.

عرفان نظرآهاری

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را

چه خبرا؟چه می کنید؟

ما رو نمی بینید خوشید؟

من که خیلی خوشحالم آخه دیروز بعد ۸ روز از پیشش اومدم.

امروزم ۲تا کتاب از شریعتی خریدم((عاشقانه ها و عارفانه ها))

الانم میخوام از این ۲تا کتاب بنویسم.

با اجازه

مهربانی((عاشقانه ها))

مهربانی جاده ای است

که هرچه پیش تر روند،خطرناک تر می گردد.

نمی توان بازگشت....

اما لحظه ای باید درنگ کرد

وشاید چند گامی بر بیراهه رفت.

مدتی است بر جاده ی هموار می رانیم...

حرف های نزدیک دارند فرا می رسند،

خطرناک است!

نگریستن((عارفانه ها))

خورشید از سینه ی دریا سرزده است و من

- در حالی که همه بودنم،

تمام زندگی کردنم،

به یک "نگریستن"مطلق بدل شده است-

چشم در قلب مذاب خورشید دوخته ام

و همچون شمع که در "گریستن"خویش،

قطره قطره می میرد-

ذوب می شوم و محو می شوم و پایان می گیرم.

آدمی زاد هر چه انسان تر می شود

چشم به راه تر می شود.

این حقیقت زیبائی است که همواره می درخشد.

دکتر شريعتي ميگه وقتي نميتوني فرياد بزني ناله نکن!!

خاموش باش قرن ها ناليدن به کجا انجاميد؟؟

 تو محکومي به...

 زندگي کردن تا شاهد مرگ آرزوهاي خودت باشي!!

روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است ........

 بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است ......

 بنويسيد زمين كوچه ي سرگردانيست .........

 او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است ....

 صفت شاعر اگر همدلي و همدرديست ............

 در رثايم بنويسد كه شاعر بوده است........

 بنويسيد اگر شعري ازاومانده بجاي ........

 مردي از طايفه ي شعر معاصر بوده است ....

 مدح گويي و ثنا خواني اگر دين داريست ...

 بنويسيد در اين مرحله كافر بوده است ....

 غزل هجرت من را همه جا بنويسيد ..........

 روي قبرم بنويسيدمهاجر بوده است..........

آرزويم اين است

كه بيرون نرود اشك ز چشمت هرگز مگر از شوق زياد

و نشيند لبخند به سراپاي وجودت هر وقت

دوست دارم كه به پهناي شب وروز تو عاشق باشي

عاشق آنكه تو را مي خواهد وبه لبخند تو از خويش رها

مي گردد و تو را دوست بدارد به همان اندازه كه

 دلت مي خواهد.

سلام به عزیزان بهتر از جانم

من برگشتم به خونم((خوش اومدم))

دیگه از اینجا نمیرم.بمیرمم نمیرم.

این پست طولانی اگه حالش و دارید بخونید

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ اَميرِ­الْمُؤْمِنينَ وَابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيّينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ فاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِساءِ الْعالَمينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ وَالْوِتْرَ الْمَوْتُورَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ وَ عَلَى الْاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنائِكَ عَلَيْكُمْ مِنّى جَميعاً سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصيبَةُ بِكَ عَلَيْنا وَ عَلى جَميعِ اَهْلِ الْاِسْلامِ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتْ مُصيبَتُكَ فِى السَّمواتِ عَلى جَميعِ اَهْلِ السَّمواتِ فَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْمِ وَالْجَوْرِ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِ و لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقامِكُمْ وَ اَزالَتْكُمْ عَنْ مَراتِبِكُمُ الَّتى رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فيها

حتی نشد واسه یبار من بدیات خوب کنم خورشید و کشتم که دیگه خودم به جات غروب کنم

سلام به دوستان گلم

 امروز یعنی ۲۲ اردیبهشت درست یک سال از آشنائی ما میگذره

پارسال برای اولین بار ساعت ۱۱:۲۵ دقیقه شب بهم زنگ زد  تا اذان صبح باهم حرف زدیم.

واقعا" یادش بخیر انگار همین دیروز بود

هرکی اومد دوسه روزی از دلم بازیچه ای ساخت دلمم مثل عروسک ساده بود دل به دلش باخت

قول میدم هر چند روز بیام به همتون سر بزنم و کامنت ها بخونم

شاید یک وقت دیگه یک جای دیگه با یه اسم دیگه با یه وبلاگ دیگه زدم و اومدم سراغ همتون

((شاید))

فقط ما رو از خودتون بی خبر نزارید و فراموش نکنید

آرزومند آرزوهای زیبای شما حمید((pep )) 

 *****

سارا به سین سفره ما ایمان ندارد

بعد از آن تصمیم کبری ابر ها هم

یا سیل می بارد یا باران ندارد

بابا انار و سیب و نان را می نویسد

حتی برای خواندنش دندان ندارد

انگار بابا هم کلاس اولی ست

هی می نویسد این ندارد آن ندارد

بنویس کی آن مرد در باران می آید

این انتظار خیس ما پایان ندارد

ایمان برادر گوش کن...

نقطه سر خط

بنویس بابا مثل هر شب نان ندارد 

 *****

نیمه شب آواره و بی حس وحال              در سرم سودائی جانی بی زبان

  پرسه ای آغاز  کردیم  در  خیال               دل  به  یاد   آورد   ایام   وصال

ازجدائی یک دوسالی میگذشت              یک دو سال ازعمر رفت و برنگشت

 دل  به  یاد  آورد  اول  بار  را                    خاطرات   اولین   دیدار   را  

آن  نظر  بازی  آن  اسرار  را                     آن دو چشم مست آهووار را

همچو رازی مبهم وسر بسته بود             چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او                 همنشین و هم زبان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی                 این  چنین  آغاز شد دلبستگی 

وای ازآن شب زنده داری تاسحر              وای از آن عمری که با او شدبه سر

آمد و  در  خلوتم  دمساز   شد                    گفتگو ها  بین  ما  آغاز شد

گفتمش:درعشق پابرجاست دل             گر گشائی چشم دل زیباست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده              در پی عشق تو  سرگردان  شده

گفت: در عشق  وفا دارم   بدان              من تو را بس دوست میدارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان              چون توئی مخمور , خمارم  بدان

گفتم:عشقت به دل افزون شده              دل ز  جادوی  رخت  افزون  شده

جز تو هریادی به دل مدفون شده             عالم  از  زیبائیت  مجنون  شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش            طعم بوسه ازسرم بردعقل وهوش

دیده  جز  بر  روی  او  بینا  نبود               همچو عشق من هیچ گل زیبانبود

روزگار , اما  وفا  با  ما  نداشت               طاقت خوشبختی ما  را  نداشت

پیش پای عشق ماسنگی نهاد              بی گمان از مرگ ما  پروا  نداشت

با من دیوانه پیمان ساده بست              ساده ام آن عهدوپیمان راشکست

بی خبر پیمان یاری را گسست              این خبر  ناگاه پشتم  را  شکست

آن  کبوتر  عاقبت  از  بند رست              رفت  و با  دلدار  دیگر  عهد  بست

باکه گویم او که هم خون من است         خصم جان و تشنه خون من است

بخت بد باین وصل  او قسمت نشد          این گدا را مشمول آن رحمت نشد

عاشقان راخوش دلی تقدیرنیست          با  چنین  تقدیر  بد  تدبیر  نیست

از غمش با دود و دم  همدم  شدم          باده نوش غصه ی  او  من  شدم

مست و مخمور و خراب ازغم شدم          ذره  ذره  آب  گشتم , کم  شدم 

عشق من ازمن گذشتی خوشگذر          بعد از این حتی تو  اسمم را مبر

خاطرات ام  را  تو  بیرون  کن ز سر           دیشب از کف رفت  فردا  را  نگه

آخر این  یک بار  از  من  بشنو  پند           بر من  و  بر  روزگارم  دل  مبند

عاشقی  را  دیر  فهمیدی  چه  زود           عشق دیرین گسسته تار و پود

گر چه  آب  رفته  باز   آید   به   رود           ماهی   بیچاره   اما   مرده  بود

                    بعد از این هم آشیانت هر که هست

                   باش با  او  یاد  تو  ما را  بس است

*****

ميشد از بودن تو عالمي ترانه ساخت

كهنه ها رو تازه كرد از تو يك بهانه ساخت

با تو ميشد كه صدا همه جا رو پر كنه

تا قيامت اسم ما قصه ها رو پر كنه

اما خيلي دير دونستم تو فقط عروسكي

كور و كر بازيچه باد مثل يك بادبادكي

دل سپردن به عروسك منو گم كرد تو خودم

تو رو خيلي دير شناختم وقتي كه تموم شدم

نه يه دست رفيق دستام نه شريك غم بودي

واسه حس كردن دردام خيلي خيلي كم بودي

توي شهر بي كسيها تو رو از دور ميديدم

تا رسيدم به تو افسوس به تباهي رسيدم

شهر بي عابر و خالي شهر تنهايي من بود

لحظه شناختن تو لحظه تموم شدن بود

مگه ميشه از عروسك شعر عاشقونه ساخت

عاشق چيزي كه نيست شد روي دريا خونه ساخت     

  *****    

این هم یکی از اولین شعر هائی که تو وبلاگ نوشته بودم

در کنار جاده ایستاده بودم 

                               به امید دیدارش   

                                                    او را میگویم       

 نیامد    

        نگرانش بودم  

                        پیغامش دادم

                                        باز نیامد    

                                                   پیک فرستادم  

جوابم نداد        

            نامه هایم را نخواند

                                   آنقدر دیر کرد    

                                                     که من خود رفتم   

متعجب شد  گفت :

                       همه فرار میکنند

                                           اما تو خود آمده ایی   

آری من خود رفته بودم    

                           خسته و افسرده   

                                              دلگیر و دلشکسته

رفتم تا با رفتنم به همه بفهمانم که من هم بودم       

اما آنها  مرا ندیدند   

                     حال رفتم تا شاید بارفتنم یادم کنند 

                    هر چند میدانم که فراموش شده ایی بیش نیستم...

تو این پست قصد دارم بعضی از کامنت های دوستان رو که برام نوشتن

بزارم ((البته خیلی زیاده و همشون زیبا ولی من تعدادیشون انتخاب کردم))

راستی با اجازه می خواستم پست قبلی حذف کنم

خوب قرار بود خودمو معرفی کنم

اسم من حمیدرضا وبچه کرج

بی توشعر خسته ام بی تاب شد

عشق در پستوی خانه قاب شد

بی تو ای تنها امید زندگی

قلب من خاموش چون مرداب شد

بس که بی تاب توام ای بی وفا

چشمه ی چشمان من بی آب شد

آه!ای تعبیرخوب بودنم

 نام تو در خلوتم مهتاب شد!!!

خیلی دوست دارم در مورد.........بی خیال ولش کن ندونید بهتره

خوب در مورد پپ بگم که بعضی ها پیپ میگن نمیدونم پپ جوزفه گواردیولا می شناسین یا نه اون

کاپیتان اسبق بارسلونا و تیم ملی اسپانیا بود و من اونو خیلی دوست دارم

ایدی های من تو یاهو مسنجر pep_upset&pep_kharabe هستش

تنها کسی که وقتی من باهاش می چتم می خندم بهار هستش که فکر کنم بیشتری ها می شناسیدش

وبلاگ زیباش هم www.baharno.blogfa.com اگه باهاش هنوز آشنا نشدید حتما" برید سراغش

بهار یکی از بهترین دوستای من البته آبجی گلم هستش و بخدا خیلی هم دوسش دارم و

امیدوارم هرجا که هستش  خوشحال و شاد باشه((بهار جون I LOVE YOU ))

قبل از اینکه بخواهم آپ کنم خیلی چیزا میخواستم بنویسم ولی........

راستی من بعد این پست دیگه آپ نمی کنم تا ۲۲اردیبهشت که بهترین روز زندگیم هستش

و من این روز هرگز تا آخر عمرم فراموش نمی کنم

اگه دوست داشتید سر بزنید خوشحالم می کنید و شاید آخرین آپم باشه وشاید...

دوست دارم برای اون پست راهنمائی ام کنید

آرزومند آرزوهای خوبتون هستم((حمید))

خوب ببخشید دیگه بریم سراغ کامنت های دوستان

 روزي خواهم سرود قصه ي امدنت را از راهي دور

روزي كه خواهي سرود ......بيت خداحافظي سنگ قبرم را

                                                                      ((   بهار))

رفتی و زنجیر بستم لابلای پنجره

رفتی و آتش زدم من قصه های خاطره

رفتی و اشک است مهمان دل پر حسرتم

یک بغل حسرت بمانده در سکوت غربتم

رفتی و گسترده گشته پنجه تاریک درد

رفتی و این خانه گشته همدم غمهای سرد

                                                  مریم((جاده های انتظار))

خدایا در این تنهائی و در این اوج نیاز بگذار برای تو بمانم و نیازم را برای تو بخوانم  

  جز راهی که تو نشانم دادی صراط مستقیمی نمی یابم. من غریبه نیستم و

 ناله هایم با تو از سر حسرت و گناه است. شعرهایت را گم کرده ام و 

     دستانی را که سایبانم بود نمی بینم.تنها پناهم در این وادی

وحشت توئی به آسمانت سوگند میمیرم اگر به

فریادم نرسی

خدایا چه غریب است درد بی کسی
و چه تنهایم در این غربت که تو هم از من رویگردانی
و اینک باز به سوی تو آمدم تا اندکی از درد درونم را برایت باز گویم
و خدایا تو بهتر میدانی آنچه درونم است
تنهایی و بی کسی ام را دیده ای ,دربه دری و آوارگی ام را و هزارو یک درد که بزرگترینش ناامیدی است .خدایا همه را کنار گذاشته ام اما با ناامیدی و بی هدفی نمی توانم بسازم
صبرم بسیار است اما پوج وبی هدف میدوم . خسته شده ام
خسته خسته

اگر می توانستم

امروز به تو نگریستم وپیش از این هرگز تا این حد احساس غرور نکرده بودم

.تو را دیدم در حالی که به رویاهایت می اندیشیدی وبا صدای بلند آنها را به زبان می آوردی و دلم میخواست کاری کنم که رویا هایت به حقیقت بپوندد

شاید بدین ترتیب مجبور نبودی منتظر بمانی.زیرا کاری نیست که من برایت انجام ندهم،تنها اگر می توانستم.

اگر می توانستم،اطمینان حاصل می کردم که هرگز طعم شکست را نمی چشی،اما آنگاه از همواره پیروز شدن چه می آموختی؟

اگر می توانستم، هنگام زمین خوردن دستت را می گرفتم،اما آنگاه هرگز نیروی دوباره برخاستن را نمی شناختی.

اگر می توانستم،تو را مستقیم به مقصد زندگیت می بردم اما آنگاه هرگز وحشت گم شدن در راه را نمی شناختی.

اگرمی توانستم،عشقی که آرزوی آن را داری،عشق زندگیت را،برایت می یافتم اما آنگاه هرگز نمی فهمیدی که لذت عشق واقعی در مسیری است که در طی آن،عشق را می یابی.

اگر می توانستم ،تمام روزهای تو را آفتابی می کردماما آنگاه هرگز پاکی باران را نمی شناختی.

اگر می توانستم،تو را با گنجینه های دنیایی که در آن زندگی می کنی احاطه می کردم اما آنگاه هرگز به ارزش گنجینه های دنیای درون خود پی نمی بردی.

اگر می توانستم،خوشبختی را در دستانت میگذاشتم اما آنگاه هرگز یاد نمی گرفتی که رشد واقعی از تلاش برای دست یافتن به چیز هایی می آید که در دسترس تو نیست.

 اي آسمان ! باور مكن ، كاين پيكره محزون منم
 من نيستم ! من نيستم
 رفت عمر من ، از دست من
 اين عمر مست و پست من
 يك عمر با بخت بدش بگريستم ، بگريستم
 ليك عمر پاي اندرگلم
 باري نپسريد از دلم
 من چيستم ؟ من كيستم

                                                              (( کارو))

ببخشید دیر شد این ۲ هفته خیلی عذاب کشیدم یکی از عزیزانم به رحمت خدا رفت

اون فقط ۲۰ سالش بود

بايد گريست بر اين بخت سياه
بايد گريست بر اين روزگار تباه
بايد زار گريست
لب ها خشکيده اند بس که برای بوسه غنچه نزده اند
آغوشم يخ کرده است بس که گرمای آغوش او را به خود نديده است
ذوقی ديگر نمانده، بس که صرف شکوه اش کردم
شوری ديگر نمانده بس که ناله کردم
نايی ديگر برای فرياد نمانده
دل را از سينه به در آورده ام و طعمه کرده ام، ولی آن صياد هوس شکارم را ندارد
حتی نظری هم بر اين صيد نمی کند
چگونه می توان نگريست؟
بايد زار گريست بر اين بخت سياه
بايد ضجه زد و ناله سرداد، تا شايد اين ضجه ها اندکی اين مصيبت را التيام دهند
تا شايد حداقل اين درد به کارم آيد و بدان رها کنم اين روزمرگيها را
تا شايد....

"و اين نيز بگذرد!"

نمي‌دانم چگونه حال خود را بيان كنم بي‌آنكه در دل كسي ذره‌اي آزردگي نسبت به خود به وجود آوردم...

نمي‌دانم چگونه قفل سكوت بر لبانم بزنم بي‌آنكه سوءتفاهمي نسبت به سكوتم در ديگران بيابم...

نمي‌دانم چگونه با خود خلوت كنم بي‌آنكه كسي چشمانم را نظاره‌گر باشد....

و نمي‌دانم چگونه به عمق دل سفر كنم....و راهي راه‌هاي پرپيچ و خم آن شوم...بي‌آنكه كسي در انتظار بازگشتم باشد....

و كاش مي‌توانستم.................

مي‌توانستم بگذارم و بروم...........مني كه در گريز و در گدازم!...........مني كه در انتظار لحظه‌اي از خود رها شدنم....

كاش مي‌توانستم هرآن كه مي‌خواهم سكوت كنم....گريه كنم.....خنده كنم.........

كاش فقط متعلق به خويش بودم........

و كاش تنهايي‌ام را در تنهايي سپري مي‌كردم........

در حسرت يك كنج و خلوت مانده‌ام  و مات و مبهوت گذر زمان را نظاره‌گرم.......و لبخند‌هاي تمسخرآميز دنيا را...........

كه چگونه از پس عهد‌هايم برنيامدم..........

و چگونه باز اسير بازي احساسات خويش گشتم...

دلم خواهان سكوت مطلق است.......تا صداي ناله‌هاي ضعيفش را كه با تمام وجود به گوش ناشنواي دنياطلبم مي‌رساند و من از شنيدنش عاجزم را باز شنوا شوم......

احساسم مرا آزار مي‌دهد......حال آنكه در لحظات ابتدايي و قدم‌هاي آغازين راهي هستم كه مدت‌ها انتظارش را مي‌كشيدم!!

يعني به همين زودي جا زده‌ام؟؟!!!!

باور نمي‌كنم.................

من فقط اسير نوسانات روحي خود گشته‌ام.

گذر زمان همه چيز را تغيير مي‌دهد...هرچند كه به بهتر شدن آن شك دارم!

اما...........

كاري از پيش نمي‌برم جز صبر!

" به ما گفتي صبوري كن...صبوري

صبوري ترفه خاكي بر سرم كرد "

بايد بر خودم تسلط بيشتري بيابم...چرا كه صبر توان مرا به يغما مي‌برد....كنترلم را از من مي‌ربايد..

بايد روح خويش را پذيراي سختي‌ها و ناملايمات دنياي اصغري كنم كه خدايم آن را زندگي و بازيچه‌ي چند روزه‌اي مي‌نامد....

حال آنكه من از پس حتي يك روز آن برنمي‌آيم!

دلم تنگ شده‌ است.........دلم گرفته است......دلم عجيب گرفته است.........

بغض را در گلويم!...و اشك را در چشمانم حس مي‌كنم......

و من بغضم را فرو مي‌برم.......و اشكم را بي‌آنكه سرازير شود خشك مي‌كنم...........

و به روزهايي مي‌انديشم كه چگونه رها از هرگونه نگاه ديگران ....صداي ديگران.......در اتاق تنهايي دلم....با خداي خويش نجوا مي‌كردم.......

و لبريز از حضورش مي‌گشتم.....حال آنكه اين روزها ....پر از حسرت انديشه‌هاي خويشم....

" هجرت! "

واژه‌اي كه برايم بسيار معنا داشته و دارد......ولي هرچه زمان مي‌گذرد برايم پر از بهام مي‌گردد!

واژه‌اي كه برايم هدف شده بود و هست......اما از آن ترس دارم كه در عمق كلمه هجرت گم گشته و هدفم را نيز فراموش كنم.........

و من مي‌دانم!.......مي‌دانم كه معناي آن را نه در جمع بلكه در تنهايي و حضوراحساس كرده..و از شوق رسيدن به هدفم لبريز از شعف خواهم شد.

و من مي‌دانم براي تنها شدن....حتما نبايد تنها بود!!!

اما خاص بودن احساسم به من اجازه‌ي تنها شدن در جمع! را نمي‌دهد.

آري........من قاطعانه مي‌پذيرم كه درگير احساسم شده‌ام....ولي در ابراز آن ناتوانم...

ولي جز در خلوت از بيان آن حتي با خويش و خداي خويش عاجزم....

چرا كه......

" ترسم كه اشك در غم ما پرده در شود

وين راز سر به مهر به عالم سمر شود "

آري....من از شكسته شدن خويش ترس دارم......و همين ترس مرا حيران و سرگردان راه‌هاي رسيدن به تنهايي كرده‌ است....

خدايم!

چگونه به تو برسم در حاليكه از بيان حرف‌هاي نگفته‌اي كه در دلم قبر كرده‌ام به تو عاجزم!!

چگونه با تو بگويم....حال آنكه ساده گفتن را به دست فراموشي سپرده‌ام....

و چگونه بيان كنم... حال آنكه بغض گلويم در انتظار يك تلنگر براي شكستن است!

.......................

خدايم....." من لي غيرك "

خايم....خدايم...من عهدي كه با تو بستم را به ياد دارم.........اما بدون كمك و ياري تو حتي به ياد داشتن آن برايم غيرممكن مي‌شود.

آري خداي من.....آري...من پر از نيازم...

پر از نياز با تو بودن!...پر از نياز با تو گفتن... گفتن سخناني كه در شكاف‌هاي دلم رخنه‌ كرده‌اند و آن‌ها را لحظه به لحظه عميق‌تر مي‌كنند...

خداي من...دلم بيش از اين تاب ندارد كه دردها!!! را در خود جمع كند.

و روحم بيش ازاين تحمل بي‌اعتنايي مرا به نيازهايش نمي‌پذيرد....

خداي من....

چشمانم در حسرت اشكي كه در پس خود پنهان كرده‌اند مي‌سوزند...و سينه‌ام سوزان است!

ز دام حسرت كجا گريزم ؟.......كه همچو مرغي شكسته بالم!

خدايا...تو خوب‌تر ز من از احساسم آگاهي...و از ناتواني‌ام در بيان كردن....

خدايا....هرچه بيشتر به نوشتن ادامه مي‌دهم بي‌تاب‌تر مي‌شوم....و تحمل كمتر مي‌شود...

خدايا...اما تنها كورسوي نوري كه از تو برايم باقي‌ مانده ....همين نوشتن است. پس چگونه براي بي‌تابي دلم از نوشتن دست بردارم.....در حالي كه نوشتن به من انرژي مي‌دهد. و حضور برام معنا پيدا مي‌كند..

معنايي كه مي‌رفت تا به قله‌هاي فراموشي برسد....

خدايا ........چگونه تاب بياورم....و مثل شمع بي‌صدا آب شوم....شمعي كه در غربت! مي‌سوزد...

نه زميني! كه در زمين هميشه غريب بوده‌ام چه در جمع و چه در تنهايي! بلكه در آسمان غريبم.......

غريبم.....غريبم.......غريبم.......غريبم

غريبمممممممممممممممممممممممممممممممم

خدايا چگونه غربت و دوري از تو را تحمل كنم....و به دلدادگان تو غبطه نخورم.......

اگر نام اين احساس حسادت است .....مي‌پذيرم!

آري من به عاشقانت حسادت مي‌كنم...به آن‌هايي كه از عشق تو مي‌سوزند....و حال آنكه من از بي‌عشقي تو!

دلم گرفته است آنقدر كه ديگر حتي از نوشتن و نشكستن! بيم دارم...

خدايا.......تو كه از احساسم آگاهي....مرا به خودم وامگذار ....كه اينچنين از درون بپوسم!

و كمكم كن ......و به من صبر و تحمل عطا كن....

خدايا ...تنهايم!.......هم در زمين و هم آسمان....امااز تو فقط خواهانم كه غربت آسمان را از من بگيري!........چرا كه غم تنهايي آسماني .....بسيار غمناك‌تر است!

و من باز هم صبر مي‌كنم...و باز هم ....به اميد روزي كه وصال برايم معنا پيدا كند....

" و تا اون روز تو اي خداي مهربان مرا ياري نما!"

 بر گرفته از وبلاگ فاطمی

ميشد از بودن تو عالمي ترانه ساخت

كهنه ها رو تازه كرد از تو يك بهانه ساخت

با تو ميشد كه صدا همه جا رو پر كنه

تا قيامت اسم ما قصه ها رو پر كنه

اما خيلي دير دونستم تو فقط عروسكي

كور و كر بازيچه باد مثل يك بادبادكي

دل سپردن به عروسك منو گم كرد تو خودم

تو رو خيلي دير شناختم وقتي كه تموم شدم

نه يه دست رفيق دستام نه شريك غم بودي

واسه حس كردن دردام خيلي خيلي كم بودي

توي شهر بي كسيها تو رو از دور ميديدم

تا رسيدم به تو افسوس به تباهي رسيدم

شهر بي عابر و خالي شهر تنهايي من بود

لحظه شناختن تو لحظه تموم شدن بود

مگه ميشه از عروسك شعر عاشقونه ساخت

عاشق چيزي كه نيست شد روي دريا خونه ساخت